Noctus horribilis

11/01/2010 - 10:02

Laat mij even de ‘noctus horribilis’ beschrijven, die afschuwelijke nacht waarin onze tent ineenklapte en half wegwaaide.

Ik werd wakker van het geklapper van het tentzeil. Oorverdovend. We zeiden tegen elkaar: Dit loopt verkeerd en onze woorden waren nog niet koud (duurt niet lang in Noorwegen), of de boel kwam naar beneden. Dat is het einde van de wereld niet, maar bij – 8 en een stevige storm, bovenop een gletsjer is dat allesbehalve aangenaam. We konden niet anders dan af te dalen en te zoeken naar een alternatief. Maar waar naartoe, in fucking the middle of nowhere. Er wonen daar geen mensen, behalve 1 boer, ergens 5 kilometer daar vandaan.

De tocht naar beneden was hels en gevaarlijk en die werd niet gefilmd (de filmcrew lag rustig in hun hotel te maffen:-)) Er stond een stormwind zoals ik er maar zelden 1 heb meegemaakt. En als fervente windsurfer ben ik toch wat wind gewoon: op een gegeven ogenblik zag ik hoe Dick Jol -toch een goeie 95 kilo droog aan de haak- als een blaadje papier werd opgetild en een metertje of 3 verder werd neergegooid. Irene kreeg de wind van achter: letterlijk dan! Haar rugzak werkte als een parachute die wind ving en ze werd op de stenen gesmakt. Resultaat: twee blauwe knietjes en veel pijn.

Na zo’n tocht waren we blij dat we konden slapen, al was het in een stinkende hut, vol gelooide dierenvellen. Als ze bij televisie de geur zouden kunnen weergeven… er keek geen mens meer.

De slee over de Juvass-gletsjer trekken was beestenwerk, maar dat ging nog. De eliminatie was lachen: de Nederlanders smeedden een rancuneus plannetje om Flor eruit te kegelen, maar '71° Noord' heeft zo z’n regeltjes. En die zijn kneedbaar. Adieu Flor? Non, mon ami. Soyez le bienvenu.

Ontdek meer over Archief