Sinterklaas

14/11/2011 - 12:12

Sinterklaas

Zaterdag stapten Mathias en ik in de auto om naar Antwerpen te rijden. In colonne, want we hadden afgesproken met Peter, June en Louise. Die hadden op hun beurt afgesproken met Bart en Jelle. Omdat Trudy op het allerlaatste ogenblik besliste om mee te gaan, moesten die ook in een aparte auto.

Je raadt nooit wie met ons is meegereden. Jawel, ons Veronique met Cédric! Die kwam speciaal overgevlogen uit Milaan om hem te zien. Helemaal alleen dan nog. Dat gebeurt wel meer. De eerste keer dat het gebeurde, was ik geen seconde gerust. Toegegeven, nog altijd niet. Zelfs al krijgt een stewardess de opdracht om over hem te waken voor, tijdens en na de vlucht, het blijft toch een kind van elf.

Ik ga dan ook altijd met Veronique mee naar de luchthaven. Om mezelf zo vlug mogelijk gerust te stellen. Maar vooral om Cédrics brede glimlach te zien als hij aan de hand van de stewardess door de gate komt gestapt. Van zodra hij ons ziet, is hij niet meer te houden, rukt hij zich los en zet het op een lopen, recht in de armen van Veronique. Ze mag in de ogen van velen een harde tante zijn, op dat moment rollen de tranen over haar wangen. Een moederhart is lichtgeraakt.

Daarna is het aan mij om omhelsd te worden. Op weg naar huis babbelt hij onophoudelijk. Over school, over zijn vriendjes, over het voetbal en ook over zijn papa. Die heeft blijkbaar een nieuwe vriendin. Ze doet iets in de mode, al weet ik niet precies wat. Het viel me op dat Veronique dat onderwerp liever uit de weg ging, dus heb ik ook niet doorgevraagd.

Als Cédric naar België komt, landt hij op vrijdagavond rond acht uur in Zaventem. Onderweg naar huis is er één vaste halte: het frietkraam. Zo jong nog en toch is dat zowat het enige dat hij in Italië echt mist. Hij vraagt altijd hetzelfde: een groot pak friet met stoofvlees en mayonaise. Allesbehalve gezonde voeding, maar het maakt hem zo gelukkig dat weigeren geen optie is.
We waren zaterdag niet de enigen die naar Antwerpen reden. Het was bijzonder druk op de autosnelweg en het duurde een hele tijd vooraleer we een parkeerplaats hadden gevonden. Cédric en Louise waren een hele voormiddag druk in de weer geweest met hun kleurpotloden. Ze wilden allebei de mooiste tekening maken om die te kunnen afgeven. Zo hoopten ze indruk te maken op de Sint.

Inderdaad, wij waren één van de duizenden die op de kaaien samentroepten om een glimp op te vangen van de aankomst van Sinterklaas. Bovendien had Jelle ook een vraag die hem al lang op de lippen brandde: hoe kan het paard van de Sint, Slechtweervandaag, op de daken lopen? Ik herinner me dat ik daar als kind ook mee worstelde.

Louise had een portret getekend van de goedheilige man met daarbij de kanttekening dat ze hem gemist had. Dat zal wel! Als ik zie wat hij elk jaar voor haar meebrengt! Peter begint haar nochtans te oud te vinden om nog iets aan de Sint te vragen, maar daar heeft Louise geen oren naar. Ze wil altijd ouder zijn dan ze is, behalve op 6 december. Dan geeft ze graag toe dat ze nog een klein meisje is. Je moet kinderen de knepen niet leren.

Groot was mijn verbazing toen de Sint, eens aan de wal, meteen naar ons toekwam. Misschien werd hij wel aangetrokken door de mooie tekeningen van mijn kleinkinderen. Ze hielden die immers voor zich. Toen hij las wat Louise had geschreven, riep hij uit dat hij het superlief vond en gaf haar spontaan een klinkende zoen. Louise wist niet wat haar overkwam en haar hoofd kleurde vuurrood. Maar ook Jelle was er door aangedaan, zo erg dat hij zijn vraag vergat te stellen. Ik had nochtans graag het antwoord gehoord. Zelfs Cédric leek zijn kluts kwijt, want de Sint moest hem drie keer vragen om zijn tekening af te geven aan één van zijn Pieten.

Of wij zelf ook iets hebben aan zo een uitstap? Natuurlijk! Eerst en vooral is het fantastisch om de glunderende gezichtjes van de kinderen te zien. Bovendien zijn we niet meteen naar huis gegaan. Integendeel. In plaats van de files te trotseren, zijn we iets gaan eten bij één van de beste Italianen van de stad. Voor Cédric een thuismatch en dat liet hij merken door de Italiaanse woorden voor ons te vertalen. De tijd vloog voorbij en voor we het wisten, was het al laat op de avond. Van files was al lang geen sprake meer. Ik vergat zelfs de problemen rond de overname van F@C. We waren weer één hechte familie en dat stemde me diep gelukkig. Hoe zou je zelf zijn?!

Tot volgende week!

Ontdek meer over Familie

Meer video's van Familie

25min
Vr, 15/12/2017
29min
Vr, 15/12/2017
25min
Do, 14/12/2017
27min
Do, 14/12/2017
24min
Wo, 13/12/2017

Nieuwe fragmenten

Bekijk volledige afleveringen

Seizoen 27

Seizoen 21

Over Familie

In 'Familie' wordt het wel en wee van de familie Van den Bossche en hun familiebedrijf gevolgd. Oorspronkelijk hadden de Van den Bossches een elektronicabedrijf, maar ondertussen leidt de familie ook een holding waarin een confectieketen en enkele broodjeszaken zijn opgenomen. Maar ook de persoonlijke levens van de Van den Bossches worden op de voet gevolgd. Bomma Anna en al haar kinderen en kleinkinderen maakten doorheen de tijd al heel wat mee en het ziet er niet naar uit dat hun levens binnenkort wat rustiger zullen worden.

Alle afleveringen van Familie kan je hier volledig gratis herbekijken.

Personages

Extra