20.00
MA-VR

Familie

Politiek

Politiek

Een beetje een verrassende titel? Dat was het ook voor mij. Maar daarover straks meer. Eerst zeggen dat ons Veronique vanochtend zingend onder de douche stond. Dat moet geleden zijn van toen ze nog een kind was. Ze zong altijd van zodra ze alleen was. In de badkamer, op het toilet, in haar slaapkamer. Daar draaide ze ook plaatjes. Ja, ja, nog van die vinyldingen, en bootste ze een DJ na.

Ze stelde zelfs elke week een eigen Top 30 samen met nieuwkomers, stijgers en dalers. De collectie was nog eigendom geweest van haar vader. Peter vond het oubollige muziek, zij kon genieten van artiesten als Buddy Holly en andere Cliff Richarden. Spijtig dat die singels indertijd op de rommelmarkt zijn terecht gekomen. Nu zijn dat echte hebbedingen waar sommigen een fortuin voor over hebben.

Ik ben vooral blij dat het heen- en terugreisje naar Milaan haar moederhart zo veel deugd heeft gedaan. Ze was zondagavond niet te stoppen, ze bleef maar vertellen. Voor het eerst zag ze Cédric ook voetballen. In haar ogen is hij de nieuwe Maradonna, zoals zij in mijn ogen de nieuwe Madonna was toen ze zong.

Zelf heb ik een rustig weekend achter de rug. Op zaterdagmorgen naar de markt, daarna wat poetsen, een beetje lezen, kokkerellen en Tv kijken. Maar dat alles werd wel onderbroken door onverwacht bezoek.

Bestuursleden van een politieke partij, die ik hier niet bij naam zal noemen, vroegen mij of ik voor de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar op hun lijst wilde staan. Hoe ze bij mij terecht kwamen? Ik zou het niet weten. Ik heb het ook niet gevraagd, zo verbaasd was ik. Ze voegden eraan toe dat ik een verkiesbare plaats zou krijgen. Dat laatste alleen al! Je zou toch mogen verwachten dat alle plaatsen op een lijst verkiesbaar zijn. Of ben ik nu naïef?

Ik heb hen gezegd hoegenaamd niet geïnteresseerd te zijn. Mijn politieke voorkeur gaat niemand aan. Je kunt me ook niet in één vakje duwen. Ik stem meestal à la carte. Daarmee bedoel ik dat ik naar de politici luister en afga op wat ze te vertellen hebben. Pas dan beslis ik op wie ik zal stemmen. Ik zei ook dat ik geen zin had om met mijn hoofd op een affiche te gaan staan. De gedachte om reclame te moeten maken voor mezelf, deed me zelfs huiveren. Als ik iets wil veranderen, dan doe ik dat wel via de serviceclub. Veel efficiënter, want zonder compromis. Maar als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat de vraag mijn ijdelheid toch een beetje heeft gestreeld. Hoe zou je zelf zijn?

Tot volgende week!