20.00
MA-VR

Familie

Liefde

Liefde

Pas dit weekend drong het ten volle tot me door welke opoffering ik van Mathias heb gevraagd. De scheepswerf was zijn leven. Als kind al had hij die droom, een droom die hij ook heeft waargemaakt door keihard te werken. Vragen om dat levenswerk te verkopen om zo ónze droom waar te kunnen maken, was hetzelfde als vragen om zijn ziel te verkopen. Besef ik nu.

Dat Mathias het uiteindelijk toch gedaan heeft, bewijst zijn liefde voor mij. Natuurlijk wist ik al dat hij me graag ziet, maar nu weet ik ook dat hij echt alles voor me over heeft. Dat is geruststellend en beangstigend tegelijk. Want kan ik er wel even veel tegenover stellen?

Die vraag heb ik me dit weekend een paar keer gesteld. Door me af te vragen wat ik zou gedaan hebben als Mathias ons voorstel had afgewezen? Zou ik dan de deur achter me dichtgeslagen hebben? Zou ik hem verwijten hebben gemaakt? Of erger: zou ik getwijfeld hebben of hij me wel graag zag?

Het zijn vragen achteraf die eigenlijk niet te beantwoorden zijn, want het is nu eenmaal anders gegaan. Eén ding weet ik wel: ik geloof in Mathias en kan me geen leven zonder hem voorstellen.

Ja, zijn weigering zou me zeker doen slikken hebben, maar aan mijn liefde voor hem zou het niets veranderd hebben. Zoals Mathias mij nu ook niet verwijtend aankijkt. Integendeel. Ik heb de indruk, nee, ik weet het zeker, dat het hem gelukkig maakt dat hij zoveel voor ons, voor mij betekent.
Het is met geen woorden te beschrijven hoe veel, lieve Mathias.

Tot volgende week!