Wat ik ook nog gelezen heb

21/09/2010 - 11:49

Op mijn bureau ligt nog een stapeltje lekkere boeken die ik gelezen heb. Met liefde en plezier wil ik ze aanraden. Hier zijn ze: Alain Claude Sulzer, Paul Baeten Gronda en Joseph O’Neill.

* Echt onwaarschijnlijk goed en veel te weinig de hemel in geprezen is de roman Een volmaakte kelner (Anthos, 2008, 17,95) van de Zwitser Alain Claude Sulzer. Liefde en verraad aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog.
Monsieur Erneste is een perfecte topkelner in een Grand Hotel in Zwitserland. In 1935 ontmoet hij de liefde van zijn leven, leerling-kelner Jacob. Maar Jacob bedriegt hem met een rijke Duitse schrijver die met zijn gezin in het hotel logeert. Als de schrijver moet vluchten voor de nazi’s gaat Jacob met hem mee naar New York. Ernest blijft wezenloos achter. 30 jaar later zit Jacob dik in de problemen, hij schrijft een brief aan Erneste. Een prachtverhaal, geweldig goed geschreven.
“Een mens kan zijn geld nergens beter investeren dan in zijn eigen welbevinden”.
“Ik had geen moed, dus werd ik leugenaar”.
“Arrogantie is een doorlatend pantser als je alleen moet eten”.
Zeker lezen. Een volmaakte kelner is een mooi gestileerde roman. Niet geschikt voor ongeduldige lezers.

* Dit boek lag me ook al een tijd aan te kijken het is er van gekomen. Paul Baeten Gronda en Nemen wij dan samen afscheid van de liefde (Bezige Bij, 2008). Het boek samenvatten kan ik niet maar het doet me in de verte denken aan Salinger en Brusselmans.
Het onsamenhangend verhaal –is er een verhaal?- vertrekt als een zware goederentrein en eindigt als een flitstrein. Gronda speelt met mijn voeten, enerveert me, doet me lachen, doet me nadenken, hij houdt me heel de tijd bezig, hij laat me niet gerust.
“Ze keek me aan met de ogen van een hond die weet dat ie in de keuken heeft gekakt”. (p. 95).
Gronda is de moeite.

* En natuurlijk moest ik ook Laagland (Bezige Bij, 2009) van Joseph O’Neill gelezen hebben. Is eindelijk ook gebeurd. Volgens mij gaat dit boek over de waarde van een lange, gelukkige, intieme relatie. Volgens mij is het ook een boek over het verliezen van de liefde en het winnen van vriendschap. Volgens mij gaat het ook over het feit dat we een bende sukkels zijn, op zoek naar wat genegenheid en als het kan wat respect. Respect is aanvaarden, niet houden van.
Laagland laat de binnenkant van New York zien. En van de mens.
Kleine ergernis: de vertaling heeft op mijn zenuwen gewerkt met de -heidziekte. De -heidziekte is een algemeen verspreide aandoening om bij gebrek aan juiste woordenschat achter een woord - heid te plakken. Gefascineerdheid (p. 91), ongelukkigheid (p. 110); relaxedheid (p. 157), aandachtigheid (p. 205), gekwetstheid (p. 249).
Maar  ook dat kan de pret niet drukken.

Patrick Van Gompel
17 september 2010

Ontdek meer over Archief