Vlaamse thrillers

26/07/2010 - 11:14

Heb je nog wat vakantie? Wil je nog een Vlaamse thriller? Hier zie, enkele boeken die ik met heel veel plezier heb gelezen. Gezellige ontspanning.

*Ik heb alles gelezen van de Vlaams-Brabantse Patrick De Bruyn. (File, Indringer, Vermist, Verminkt, Verdoemd, Verliefd en Passie). De Bruyn kan zeer spannende passages neerpennen en in zijn boeken is het altijd belangrijker “waarom” iemand iets heeft gedaan dan “wie” iets heeft uitgespookt.  In zijn laatste, Dodelijk verlangen (****, Manteau) gaat het niet goed met een koppel. De vrouw ontmoet een oude vriend en haar dochter komt dat te weten. Tenminste, dat denkt de vrouw. Wat weet haar man? Wat gaat de dochter doen? Hoe ga je om met geheimen?
De Bruyn schrijft een lekker leesbaar verhaal, er hangt altijd spanning in de lucht. Lezen dat verhaal, je gaat er helemaal in mee, zeker weten. Met Dodelijk verlangen (Manteau) won hij de Knack Hercule Poirot Prijs 2010. Volledig terecht, mag ik wel zeggen als jurylid, héhé.

*De duim van Alva (***, De Arbeiderspers) van Kisling & Verhuyck is een historische roman met de Sinksenfoor in Antwerpen als achtergrond.  Het duo Corine Kisling en Paul Verhuyck schrijft met veel wijsheid een sappig mysterieus verhaal over rare gebeurtenissen in de stad, uitgerekend op de plek waar ooit het paleis van Alva heeft gestaan. En net terwijl de kermis er staat met Grand Guignol, het vettige theater van de angst. Kisling & Verhuyck slagen er elke keer weer in om de historische sfeer goed te plaatsen.  Een beetje belangstelling voor geschiedenis en/of Antwerpen? Gezellig boek.

*De christelijke kerken zeggen dat ze het communisme hebben uitgeroeid en nu gaan ze de allesoverheersende islam aanpakken. En de paus is eigenlijk een moslim. Daar komt het een klein beetje op neer. Ik heb me goed geamuseerd met Het Ibrahim comité (***, Houtekiet), de spionageroman van journalist Koen Verstraeten. De auteur laat zich ferm gaan over de botsing tussen christenen en moslims.
Verstraeten schrijft fijn, bij hem mag het verhaal uit de hand lopen. En de auteur neemt zichzelf gelukkig niet altijd even ernstig. Eén voorbeeld (pag. 165): “Haar venusheuvel oogde zo nat en weelderig dat hij op de lijst van het Wereld Natuur Fonds hoorde”. Voilà. Ik kan daar mee lachen. Verstraeten kan schrijven, hij laat lezen met de glimlach.

*Iemand die je met een gerust hart kan lezen is Piet Baete. Hij schrijft klassieke goed onderbouwde, geloofwaardige thrillers.  Dat wil zeggen bij Baete: er gebeurt een moordaanslag in  wat vreemde omstandigheden, die moord wordt nauwgezet onderzocht en de oplossing ligt niet voor de hand. In Wacht maar tot ik wakker word (**, Manteau) laat Baete  de speurders Mulders & Bonnart door verschillende, goed afgewogen verhaallijnen lopen. En die verschillende verhalen plakken goed aan elkaar. Niets is zomaar. Aardig boek. Het is wachten op Baetes grote spetter.

*De veelgelezen Deflo weet hoe je een thriller in elkaar moet steken en net zoals bij Aspe begin ik meer van zijn figuren te houden dan van de verhalen zelf. Die zijn wel oké natuurlijk maar ze worden minder en minder belangrijk. Deflo heeft een donkere fantasie, hij peutert graag in mensenkoppen, zijn personages moeten ook naar het toilet. Ik wil maar zeggen, hij verzint figuren van vlees en dikwijls veel bloed. Rechercheur -het blijft een raar woord in het Nederlands- Dirk Deleu komt in Schimmen (***, Manteau) een oud lief tegen. En Deleu kennende, loopt dat mis natuurlijk.  In het boek staan, vind ik, zeer ontroerende vader-zoon passages. De intrige is mooi ontwikkeld. Deflo lezen? Zeker weten!

*En ik heb er ook Aspes doorgemaald, De cel (***, Manteau) zijn 25 ste en De vijand (Manteau), zijn 26 ste. Ik heb alles gelezen van Aspe en ik denk dikwijls, nu weet ik het allemaal wel. En toch kan ik ze niet laten liggen. Het klinkt misschien belachelijk voor een volwassen mens maar ik wil gewoon weten hoe zijn personages het stellen. En ik wil dat niet te weten komen van andere mensen die het boek hebben gelezen, ik wil dat zelf lezen. Moet je Aspe lezen? Natuurlijk niet, ik ken een paar honderd betere boeken. De vraag is anders: kan je Aspe laten liggen?

Patrick Van Gompel

Reageren?
Heel graag.
patrick.vangompel@telenet.be

24 juli 2010

Ontdek meer over Archief