Leo Pleysier, Dieperik

16/09/2010 - 14:12

Achter de naam van heerlijk trage schrijver Leo Pleysier horen enkele woorden tussen haakjes. (Rijkevorsel, Kempen, Kempens, taal, familieromans, Wit is altijd schoon, de jaren stillekes, het leven zoals het was).

Met kleine pagina’s en fink wat wit tussen de regels is Pleysier in zijn nieuwe boek Dieperik (De Bezige Bij, 16,90) net over de 100 blz. geraakt. Hij zal gelukkig zijn. De lezer ook. In Dieperik fietst Pleysier rond in zijn jeugd, hij maakt letterlijk rondjes in de vorm van een acht op de grond, op het boerenerf. De hond ligt met zijn muil op zijn poten, ook moeder kijkt toe, ze bleest prinsessenbonen. Nonkel Wies is ergens aan het werk. De tijd staat stil, er gebeurt nooit iets.
Toch wel, vader heeft zijn zaterdagse kaartavonden. Het fietsende jongetje gaat met Nonkel Wies zwemmen in een kleiput. Nonkel Wies is een bonk van een kerel, de meisjes hangen rond hem als libellen. Het jongetje mag maar toch aan zijn middel in het water. Maar hij luistert niet. Nonkel Wies moet hem redden. En dat mag niemand weten.
Pleysier vertelt het allemaal alsof het leven één lange hete zondagmiddag is. Het dorp defileert,  de wereld draait door.
Het jongetje wordt groot en krijgt een uitnodiging voor de gouden bruiloft van Nonkel Wies. En daar moeten ze het dan maar eens hebben over dat grote geheim.
Pleysier is schone letteren, zalige lectuur.
Al  hebben zijn Hollandse nalezers zijn officieel Kempens hier en daar ferm gekuist. Excuseer, zijn sappige streektaal hier en daar gepoetst. Een enkele keer moet de auteur zich in overbodige zinnen wringen om zijn taal te verantwoorden. En dat hoefde niet, echt niet.
Ach wat, ik weet dat je prinsessenbonen moet blezen, ik wist niet dat je ze eigenlijk moet afhalen.
Dieperik moet je echt lezen.
En misschien heb je dan ook wel zin om de herdruk Waar was ik weer (De Bezige Bij, 19,90) (nog) eens te lezen. Waar was ik weer is een autobiografisch drieluik met de titels De razernij der winderige dagen, De weg naar Kralingen en Kop in kas.
Het leven was mooi.

Patrick Van Gompel
16 september 2010

Ontdek meer over Archief