Bijna-doodervaring

11/01/2010 - 10:03

Hoe voelt een bijna-doodervaring aan? Wel zoals u het zag: de dieperik inschuiven en er weinig tegen kunnen doen.

Tijdens de ijsgletsjertocht stond ik er heel dicht bij: ik kreeg maar geen houvast en die paar seconden leken minuten te duren. Tot ik grip kreeg met m’n houweel en daarna ergens m’n stijgijzers (die metalen pinnenzool die je rond je schoen bindt) in kon rammen. Niet dat het daar zo diep was, hoor. Maar een metertje of 5. Maar als ik er helemaal was ingeschoven, had ik hoe dan ook iets gebroken. Ook dat was op zich geen punt: alleen zit je dan vast in een diepvriezer en dat hou je geen 10 minuten vol, zonder kwalijke gevolgen. Je geraakt sneller onderkoeld dan je denkt.

Soit, het is anders gelopen. En het leverde spectaculaire beelden op. Wat een troost. Het bed na die tocht was een godsgeschenk. Eerlijk, een mens kan zelfs wenen van geluk als je een keer een warme douche kan nemen. Thuis sta je daar niet bij stil, bij '71° Noord' zou je Leki en Ruben doodknuffelen omdat ze het je gunnen.

Alleen viel de ochtend nadien wat tegen: na dagen in de koude, plots een nacht in een warme bungalow… en het vocht in je lichaam begint een eigen leven te leiden. Nooit in mijn leven zo’n kanjers van wallen gehad onder mijn ogen. Ze plakten bijna dicht. We werden die ochtend geinterviewd en ik zag de camera bijna niet staan. Hij stond anderhalve meter van me vandaan, kan je nagaan.

En wat het ergste was? De wetenschap dat het voor dagen weer gedaan zou zijn met (bescheiden) luxe. En wat nog veel erger was? Dat het allerergste nog moest komen… in aflevering 4.

Ontdek meer over Archief