Zondag waren Peter, June en Louise op bezoek. Mathias was in opperbeste stemming en dan zijn een paar plaagstootjes in mijn richting nooit ver weg. Ik weet niet meer wat hij precies zei, maar zijn nochtans goedbedoelde aanval werd scherp gecounterd door ons Louise. 

We schrokken er allemaal van en probeerden haar uit te leggen dat Mathias maar een beetje plaagde. Ze had er geen oren naar omdat de juf gezegd had dat pesten dikwijls begint met ogenschijnlijk onschuldig geplaag. Na een hele week geleerd te hebben over pesten op school wist ons Louise hoe verschrikkelijk dit is voor het slachtoffer. Zo een anti-pestweek werkt dus!

Het begon maandag met een toneeltje. Kei en Tof vroegen aan de leerlingen om hun slechte herinneringen op te schrijven en die in een vuilniszak te steken. Die zouden ze weggooien, zodat alleen nog de goede herinneringen overbleven. De volgende dagen werd er gepraat en gelezen over pesten. Ze speelden spelletjes, maakten slogans en beschilderden spandoeken met opschriften als ‘pesten is stom’. Voor het overige moest iedereen heel lief zijn tegen elkaar. De klas die het hardst hun best had gedaan, kreeg zelfs een beker. Het zat ons Louise hoog dat die van haar het niet gehaald had, maar omdat ze geleerd had lief te zijn, vond ze dat de winnaars het toch ook verdienden.

Vrijdag dansten ze op school de ‘Move tegen pesten’ en lieten ze tientallen ballonnen de lucht in om hun boodschap uit te dragen aan iedereen.

Louise praatte er met zo veel vuur over dat Mathias, June en ik heel de tijd gefascineerd hebben zitten luisteren. Alleen Peter vond ik maar stil en afwezig. Ik hoop dat mijn voorgevoel mij bedriegt en dat er niets aan de hand is.